Dit is 't verhaal van Jan ten Brink, boer op het Dreense laand
Hij har zien wark, doar holt hij van, hij har mit 't laand een baand
Hi'j meej'de grös, hij spitte tuun, zien rugge gruuj'de krom
Maar Jan ten Brink die wrotte deur, hij keek niet op of om.
Pas toen hij achtenzestig was deed hij zien spul an kaant
Zien rugge, nee, dat gongk niet meer, dat hei'j niet ien de haand.
Now woont hij ien een bungalow, doar ien de ni'jbouwwiek
Hij hef nog ene bunder laand, hij wol niet alles kwiet.
Zien goeie olde broene peerd, die blef doar tot zien dood
Die hoeft niet noar de slager toe, die kreg genoadebrood.
Refrein:
En ied're morgen zeuven uur steet Jan ten Brink bi'j 't laand
Dan dot hij still'het hekke los; zien kroemgewarkte haand
Die klopt ies op de snoete van zien olde broene peerd
Ja, zo begunt Jan elke dag, dat is hem alles weerd.
Veul weelde hef hij nooit ekend, ze hadden het niet breed
Want iedereen wet toch hoe dat bij kleine boerties geet
De crisis kwam, de oorlog gong, Jan heuj'de stille deur
Veul klagen of veul proten, doar har hi’j de tied niet veur.
Het boerken was zien leven en doarbij ook nog zien lust
Hij warkte hard, zes dagen lang en zundags holt hij rust
Now ien zien ni'jbouwwoning zit hij dagen ien zien stool
En ook zien tuun die is an kaant, doar is niet veul te doen
Een kiepie holden mag hij niet, die kakelt veul te vrog
Um zes uur ien de morgen, nee dan sloapt de buren nog
Refrein
Hij hef een beste vrouwe en twee zeunen flink en stark
Maar geen van beide zeunen har belang bij boerenwark
Een zit bij de belasting en de aander bij een baank
Het spiet hem wel, 'tleek hem wel mooi, saam' mit de zeun op 't laand
Ze woont ien't Westen van het laand, doar hebt ze heur bestoan
Dat is toch wel een betie wied um vake hen te goan
Jan kek is even uut het raam en zet de veugels goan
En as hij kun dan vleug hij mit, wat steet hij hier te stoan
Zo'n olde boer, zo'n ni'jbouwhuus, da's niet verenigbaar
Zo'n Jan, zo'n angeharkte buurt, dat past niet bi'j mekaar
Maar d’aand’re morgen zeuven uur steet Jan weer bi’j zien laand
Dan dot hij still'het hekke los; zien kroemgewarkte haand
Die klopt ies op snoete van zien olde broene peerd
Ja, zo begunt Jan elke dag, dat is hem alles weerd.